บทว่า ธนิกปุริสปาตพหุลมฺหิ ได้แก่ เป็นที่บุรุษเจ้าหนี้ทั้งหลายมารวมกัน อันเจ้าหนี้เป็นอันมากพากันมาทวงหนี้.

บทว่า อุสฺสนฺนาย ได้แก่ สะสม.

บทว่า วิปุลาย ได้แก่ มาก.

บทว่า วฑฺฒิยา ได้แก่ เมื่อหนี้พอกพูน.