บทว่า เทยฺยํ ได้แก่ วัตถุที่ควรถวาย.

บทว่า ปุญฺญํ ได้แก่ บุญกรรมที่เป็นไปอย่างนั้น.

บัดนี้ ท้าวสักกเทวราชเมื่อจะแสดงข้อที่ทำบุญถึงจะน้อยแต่ก็มีผลมากนั้น ให้ปรากฏ จึงตรัสคาถาว่า นตฺถิ จิตฺเต ปสนฺนมฺหิ เป็นต้น.

ข้อนั้นเข้าใจง่าย.