บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โย เป็นคำไม่กำหนดแน่.

ด้วยบทว่า ตํ นี้ พึงทราบกำหนดแน่ของบทนั้น.

บทว่า วทตํ แปลว่า ผู้กล่าวอยู่.

บทว่า ปวโร แปลว่า ประเสริฐ. อธิบายว่า สูงสุดของผู้กล่าวทั้งหลาย คือประเสริฐในหมู่นักพูด.