บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยํ ททาติ ความว่า ให้ไทยธรรมเช่นใด.

บทว่า น ตํ โหติ ความว่า ไทยธรรมเช่นนั้นแลของเขาไม่มีผล ไทยธรรมย่อมมีผลไพบูลกว่านั้น คือโอฬารกว่าทีเดียว ด้วยเขตสมบัติ (ผู้รับ) ด้วย ด้วยจิตสมบัติ (ตั้งใจ) ด้วย โดยแท้แล ฉะนั้น.

บทว่า ยญฺเจว ทชฺชา ตญฺเจว เสยฺโย ความว่า พึงให้คือพึงถวายสิ่งที่มีอยู่อย่างใดอย่างหนึ่งนั่นแหละ การให้นั้นประเสริฐกว่า คือการถวายไทยธรรมที่ไม่มีโทษอย่างใดอย่างหนึ่งนั่นแลประเสริฐกว่า เพราะเหตุไร เพราะข้าพเจ้าถวายเข็มเข็มนั่นแลประเสริฐกว่า คือการถวายเข็มของข้าพเจ้านั่นแหละประเสริฐกว่า. อธิบายว่า เพราะข้าพเจ้าได้สมบัติเช่นนี้แล. จบอรรถกถาปฐมสูจิวิมาน