บทว่า พาหุสจฺจํ ได้แก่ ความเป็นพหูสูตทางปริยัติ.

บทว่า กตญฺญุตา ได้แก่ การรู้อุปการะที่คนเหล่าอื่นกระทำแก่ตน.

บทว่า ปาสํสา ความว่า อันกุลบุตรทั้งหลายผู้ต้องการประโยชน์พึงสรรเสริญโดยการกระทำทั่วไป.

บทว่า ธมฺมา เอเต ได้แก่ ธรรมมีอหิงสาเป็นต้นตามที่กล่าวแล้ว.