ใช้ในอรรถว่าภพ ได้ในบาลีเป็นต้นว่า เอกํปิ ชาตึ เทฺวปิ ชาติโย ชาติ [ภพ] ๑ บ้าง ๒ ชาติ [ภพ] บ้าง.

แม้ในที่นี้ ชาติศัพท์พึงเห็นว่า ใช้ในอรรถว่าภพอย่างเดียว. เพราะฉะนั้น จึงมีความว่าในชาติก่อนคือในภพก่อน. อธิบายว่า ในอัตภาพก่อนที่ล่วงมาติดต่อกัน.

ก็คำนี้เป็นตติยาวิภัตติ ใช้ในอรรถสัตตมีวิภัตติ.

บทว่า มนุสฺสโลเก ได้แก่ ภพ คือมนุษยโลก. ท่านกล่าวหมายถึงกรุงราชคฤห์. ในที่นี้ ท่านประสงค์เอาโอกาสโลก. ส่วนสัตวโลก ท่านกล่าวด้วยบทว่า มนุสฺเสสุ นี้แล้ว.