บทว่า พฺรหฺมจินฺติตํ ได้แก่ อันพรหมฤษีทั้งหลายมีอัฏฐกฤษีเป็นต้นคิดแล้ว คือเห็นแล้วด้วยปัญญาจักษุ.

บทว่า สนฺตา ได้แก่ มีกายกรรมและวจีกรรมสงบระงับแล้ว.

บทว่า สญฺญตตฺตา ได้แก่ มีจิตสำรวมแล้ว.

บทว่า ตปสฺสิโน ได้แก่ ผู้อาศัยตบะ.