บทว่า อทฺทสํ แปลว่า เห็นแล้ว [พบแล้ว].

บทว่า วิรชํ ได้แก่ ชื่อว่าวิรชะ เพราะท่านปราศจากกิเลสดุจธุลีมีราคะเป็นต้นแล้ว.

บทว่า ภิกฺขุํ ได้แก่ ชื่อว่าภิกษุ เพราะท่านทำลายกิเลสเสียแล้ว. ชื่อว่าวิปปสันนะ เพราะท่านมีจิตผ่องใส เหตุไม่มีความขุ่นมัวด้วยกิเลส. ชื่อว่าอนาวิละ เพราะท่านมีความดำริไม่หม่นหมอง.

บทต้นๆ ในคำนี้เป็นคำกล่าวเหตุของบทหลังๆ ว่า เพราะเหตุที่ท่านปราศจากกิเลสดุจธุลีมีราคะเป็นต้น จึงชื่อว่าภิกษุ เพราะทำลายกิเลสเสียแล้ว เพราะเหตุที่ทำลายกิเลสเสียแล้ว จึงชื่อว่าวิปปสันนะ เพราะไม่มีความขุ่นมัวด้วยกิเลส ชื่อว่าอนาวิละ เพราะท่านเป็นผู้มีใจผ่องใสแล้ว.