บทว่า ยถา มหปฺปโภ ได้แก่ มีรัศมีเหมาะแก่ความใหญ่ของตน เหมือนอย่างว่า ดวงไฟที่เสมอเหมือนกับดวงอาทิตย์โดยความใหญ่ ย่อมไม่มีฉันใด ที่เสมอเหมือนแม้โดยรัศมีก็ไม่มีฉันนั้น.

จริงอย่างนั้น ดวงอาทิตย์นั้นย่อมแผ่แสงสว่างถึงสามทวีปใหญ่ในขณะเดียวกัน.

บทว่า ทิสํ ยถา ภาติ นเภ อนุกฺกมํ ความว่า พระอาทิตย์เมื่อโคจรคล้อยเคลื่อนไปตลอดทิศ อย่างไรทีเดียว ย่อมส่องแสงสว่างโชติช่วงในท้องฟ้า คือในอากาศอย่างไร คือด้วยประการใด.

บทว่า ตถาปกาโร ได้แก่ มีอาการเช่นนั้น.