หรือว่า บทหลังๆ เป็นคำกล่าวเหตุของบทต้นๆ. ชื่อว่าวิรชะ เพราะประกอบด้วยความไม่อาลัยในคุณเครื่องเป็นภิกษุ. จริงอยู่ ภิกษุเป็นผู้ทำลายกิเลสเสียแล้ว ชื่อว่าภิกษุ เพราะเป็นผู้ผ่องใสแล้ว. จริงอยู่ ภิกษุชื่อว่าเป็นผู้มีใจผ่องใสแล้ว เพราะไม่มีความขุ่นมัวด้วยกิเลส. ชื่อว่าวิปปสันนะ เพราะเป็นผู้มีความดำริไม่หม่นหมอง.

อีกอย่างหนึ่ง ท่านกล่าวว่าวิรชะ เพราะไม่มีกิเลสดุจธุลีคือราคะ. กล่าวว่าวิปปสันนะ เพราะไม่มีความขุ่นมัวด้วยโทสะ. กล่าวว่าอนาวิละ เพราะไม่มีความเกลือกกลั้วด้วยโมหะ. กล่าวว่าภิกษุ เพราะท่านผู้เป็นอย่างนี้ ชื่อว่าภิกษุโดยปรมัตถ์.

คำว่า อทาสหํ ตัดบทว่า อทาสึ อหํ เราได้ถวายแล้ว.

บทว่า ปีฐํ ได้แก่ ตั่งอย่างดี [ภัทรบิฐ] ที่มีอยู่ในสำนักของดีฉันในครั้งนั้น.