บทนี้เป็นปฐมาวิภัตติลงในอรรถแห่งทุติยาวิภัตติ.

บทว่า สโร ได้แก่ เสียงที่อาศัย [ซึ่ง] รถ ช้างและดนตรีเกิด.

ท่านเรียกเทวบุตรว่า เทวินทะ.

บทว่า วีณา ยถา โปกฺขรปตฺตพาหุภิ ความว่า เหมือนพิณที่นักดนตรีถือรางและคันพิณที่ปรับไว้อย่างดีแล้วกำหนดให้เหมาะแก่มุจฉนา [ระดับเสียง ๓ คือ แข็งอ่อนปานกลาง] ที่จะเปล่งเสียงนั้นๆ บรรเลงอยู่ ย่อมทำชนผู้ฟังให้บันเทิงฉันใด รถเป็นต้นย่อมยังท่านให้บันเทิงด้วยเสียงของตนฉันนั้น. อธิบายว่า พิณที่บรรเลงด้วยมือทั้งสองของนักบรรเลงพิณ ที่ชำนาญช่องพิณและเสียงพิณ เพราะตนชำนาญดีแล้ว ย่อมทำมหาชนให้บันเทิงฉันใด รถเป็นต้นย่อมทำให้ท่านบันเทิงด้วยเสียงของตนฉันนั้น.