๔. มหาวคฺค

๑๒๑. ๑. อมฺพสกฺขรเปตวตฺถุวณฺณนา ๑-

เวสาลี นาม นครตฺถิ วชฺชีนนฺติ อิทํ อมฺพสกฺขรเปตวตฺถุ. ตสฺส กา อุปฺปตฺติ?

ภควติ เชตวเน วิหรนฺเต อมฺพสกฺขโร นาม ลิจฺฉวิราชา มิจฺฉาทิฏฺฐิโก นตฺถิกวาโท เวสาลิยํ รชฺชํ กาเรสิ. เตน จ สมเยน เวสาลินคเร อญฺญตรสฺส วาณิชสฺส อาปณสมีเป จิกฺขลฺลํ โหติ, ตตฺถ พหู ชนา อุปฺปติตฺวา อติกฺกมนฺตา กิลมนฺติ, เกจิ กทฺทเมน ลิมฺปนฺติ. ตํ ทิสฺวา โส วาณิโช "มา อิเม มนุสฺสา กลลํ อกฺกมึสู"ติ อปคตทุคฺคนฺธํ สงฺขวณฺณปฏิภาคํ ๒- โคสีสฏฺฐึ อาหราเปตฺวา นิกฺขิปาเปสิ. ปกติยา จ สีลวา อโหสิ อกฺโกธโน สณฺหวาโจ, ปเรสญฺจ ยถาภูตํ คุณํ กิตฺเตติ.