โส อปรภาเค ปายาสิเทวปุตฺตํ ตตฺถ ทิสฺวา "โกสิ ตฺวํ อาวุโส"ติ ปุจฺฉิตฺวา เตน "อหํ ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ อิธูปปนฺโน"ติ วุตฺเต "นนุ ตฺวํ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก วิปรีตทสฺสโน กถมิธูปปนฺโน"ติ อาห. อถ นํ ปายาสิเทวปุตฺโต "อยฺเยนมฺหิ กุมารกสฺสปตฺเถเรน มิจฺฉาทสฺสนโต วิเวจิโต, ปุญฺญกิริยานํ อสกฺกจฺจการิตาย ๒- ปน สุญฺเญ วิมาเน นิพฺพตฺโต, สาธุ ภนฺเต มนุสฺสโลกํ คตกาเล มม ปริชนสฺส อาโรเจถ `ปายาสิราชญฺโญ อสกฺกจฺจํ ทานํ ทตฺวา สุญฺญํ เสรีสกวิมานํ ๓- อุปปนฺโน, ตุเมฺห ปน สกฺกจฺจํ ปุญฺญานิ กตฺวา ตตฺรูปปตฺติยา จิตฺตํ ปณิทหถา"ติ. เถโร ตสฺสานุกมฺปาย ตถา อกาสิ. เตปิ เถรสฺส วจนํ สุตฺวา ตถา จิตฺตํ ปณิธาย ปุญฺญานิ กตฺวา เสรีสเก วิมาเน นิพฺพตฺตึสุ. เสรีสกเทวปุตฺตํ ปน เวสฺสวณ- มหาราชา มรุภูมิยํ ฉายูทกรหิเต มคฺเค มคฺคปฏิปนฺนานํ มนุสฺสานํ อมนุสฺส- ปริปนฺถโมจนตฺถํ มคฺครกฺขกํ ฐเปสิ.

อถ อปเรน สมเยน องฺคมคธวาสิโน วาณิชา สกฏสหสฺสํ ภณฺฑสฺส ปูเรตฺวา สินฺธุโสวีรเทสํ คจฺฉนฺตา มรุกนฺตาเร ทิวา อุณฺหภเยน มคฺคํ อปฺปฏิปชฺชิตฺวา รตฺตึ นกฺขตฺตสญฺญาย มคฺคํ ปฏิปชฺชึสุ. เต มคฺคมูฬฺหา หุตฺวา อญฺญํ ทิสํ อคมํสุ, เตสํ อนฺตเร เอโก อุปาสโก อโหสิ สทฺโธ ปสนฺโน สีลสมฺปนฺโน อรหตฺตปฺปตฺติยา

[๑๒๒๘] "สุโณถ ยกฺขสฺส จ วาณิชาน จ