อตีเต ทฺวารวตีนคเร ทส ภาติกราชาโน อเหสุํ:- วาสุเทโว พลเทโว จนฺทเทโว สูริยเทโว อคฺคิเทโว วรุณเทโว อชฺชุโน ปชฺชุโน ฆฏปณฺฑิโต องฺกุโร จาติ. เตสุ วาสุเทวมหาราชสฺส ปิยปุตฺโต กาลํ อกาสิ. เตน ราชา โสกปเรโต สพฺพกิจฺจานิ ปหาย มญฺจสฺส อฏนึ ปริคฺคเหตฺวา ๑- วิปฺปลปนฺโต นิปชฺชิ. ตสฺมึ กาเล ฆฏปณฺฑิโต จินฺเตสิ "ฐเปตฺวา มํ อญฺโญ โกจิ มม ภาตุ โสกํ ปริหริตุํ สมตฺโถ นาม นตฺถิ, อุปาเยนสฺส โสกํ หริสฺสามี"ติ. โส อุมฺมตฺตกเวสํ คเหตฺวา "สสํ เม เทถ, สสํ เม เทถา"ติ อากาสํ โอโลเกนฺโต สกลนครํ วิจริ, "ฆฏปณฺฑิโต อุมฺมตฺตโก ชาโต"ติ สกลนครํ สงฺขุภิ.

ตสฺมึ กาเล โรหิเณยฺโย นาม อมจฺโจ วาสุเทวรญฺโญ สนฺติกํ คนฺตฺวา เตน สทฺธึ กถํ สมุฏฺฐาเปนฺโต:-

[๒๐๗] "อุฏฺเฐหิ กณฺห กึ เสสิ โก อตฺโถ สุปเนน เต

โย จ ตุยฺหํ สโก ภาตา หทยํ จกฺขุ จ ทกฺขิณํ