อถ ราชา เถรํ วนฺทิตฺวา นครํ ปวิสิตฺวา สีฆํ สีฆํ ลิจฺฉวิปริสํ สนฺนิปาเตตฺวา ๑- เต อนุชานาเปตฺวา ตํ ปุริสํ สูลโต โมเจตฺวา "อิมํ อโรคํ กโรถา"ติ ติกิจฺฉเก อาณาเปสิ. เถรญฺจ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉิ "สิยา นุ โข ภนฺเต นิรยคามิกมฺมํ ๒- กตฺวา ฐิตสฺส นิรยโต มุตฺตี"ติ. สิยา มหาราช, สเจ อุฬารํ ปุญฺญํ กโรติ, มุจฺจตีติ วตฺวา เถโร ราชานํ สรเณสุ จ สีเลสุ จ ปติฏฺฐาเปสิ. โส ตตฺถ ปติฏฺฐิโต เถรสฺส โอวาเท ฐตฺวา โสตาปนฺโน อโหสิ, สูลาวุโต ปน ปุริโส อโรโค หุตฺวา สํเวคชาโต ภิกฺขูสุ ปพฺพชิตฺวา นจิรสฺเสว อรหตฺตํ ปาปุณิ. ตมตฺถํ ทสฺเสนฺตา สงฺคีติการา:-

[๕๕๗] "ตถาติ วตฺวา อคมาสิ ตตฺถ

ปริวาริโต ทาสคเณน ลิจฺฉวิ

โส ตํ นครํ อุปสงฺกมิตฺวา