โยนิโสสํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต.

[๒๙๔] ตสฺสตฺถา ปริปูเรนฺติ สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา

ยโส กิตฺติญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ น วิรุชฺฌตี"ติ อิมา คาถา ภณนฺโต อญฺญํ พฺยากาสิ.

ตตฺถ โย ทนฺธกาเล ตรตีติ กิสฺมิญฺจิ กตฺตพฺพวตฺถุสฺมึ "กปฺปติ นุ โข, น นุ โข กปฺปตี"ติ วินยกุกฺกุจฺเจ อุปฺปนฺเน ยาว วิยตฺตํ วินยธรํ ปุจฺฉิตฺวา ตํ กุกฺกุจฺจํ น วิโนเทติ, ตาว ทนฺธกาเล ตสฺส กิจฺจสฺส ทนฺธายิตพฺพสมเย ตรติ มทฺทิตฺวา วีติกฺกมํ กโรติ. ตรณีเย จ ทนฺธเยติ คหฏฺฐสฺส ตาว สรณคมนสีล- สมาทานาทิเก, ปพฺพชิตสฺส วตฺตปฏิวตฺตกรณาทิเก สมถวิปสฺสนานุโยเค จ ตริตพฺเพ สมฺปตฺเต สีฆํ ตํ กิจฺจํ อนนุยุญฺชิตฺวา "อาคมนมาเส ปกฺเข วา กริสฺสามี"ติ ทนฺธาเยยฺย, ตํ กิจฺจํ อกโรนฺโตว กาลํ วีตินาเมยฺย. อโยนิโสสํวิธาเนนาติ เอวํ ทนฺธายิตพฺเพ ตรนฺโต ตริตพฺเพ จ ทนฺธายนฺโต อนุปายสํวิธาเนน อุปายสํวิธานา- ภาเวน พาโล มนฺทพุทฺธิโก ปุคฺคโล สมฺปติ อายตึ จ ทุกฺขํ อนตฺถํ ปาปุณาติ.