๕. ไม่พึงกล่าวคุณความดีของตนในที่ชุมชน

ไม่ฟุ้งซ่าน กล่าวแต่พอประมาณ มีวัตรดีงาม

[๒๑๐] พระธรรมกถึกนั้นมักเห็นเนื้อความอันสุขุมและละเอียดยิ่งนัก

มีปัญญาเฉลียวฉลาด ประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ