นางกาได้ฟังดังนั้น ก็โศกเศร้าเสียใจ กลับไปกรุงพาราณสีตามเดิม.

พระศาสดาทรงนำพระธรรมเทศนานี้มา แล้วทรงประชุมชาดก.

กาสวิษฐกะในครั้งนั้น ได้เป็น เทวทัต ในครั้งนี้.

ส่วนกาวีรกะ คือ เราตถาคต นี้แล. จบ อรรถกถาวีรกชาดกที่ ๔

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๘๐๗

อรรถกถา ฉบับแปลไทย เป็นงานของผู้แปลและผู้จัดพิมพ์ฉบับแปล คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. วีรกชาดก”