บทว่า ตํ หิ โส มญฺญเต มิตฺตํ ความว่า บรรดาชนทั้งหลายผู้เห็นปานนั้น บุคคลนั้นบางคนเป็นคนโง่เขลา ย่อมสำคัญคนใดคนหนึ่งว่า เป็นมิตร เพราะความที่ตนเป็นคนเขลา คือย่อมสำคัญว่า ผู้นี้เป็นมิตรผู้ใคร่ประโยชน์แก่เรา.

บทว่า สตปตฺตํว มาณโว ความว่า เหมือนมาณพนั้น สำคัญนกกระไนผู้ใคร่ต่อความฉิบหายเท่านั้น ว่าเป็นผู้ใคร่ความเจริญ เพราะความที่ตนเป็นคนเขลา ส่วนบัณฑิตไม่ถือเอาคนหัวประจบ เห็นปานนั้นว่าเป็นมิตร ย่อมเว้นบุคคลนั้นเสียห่างไกลทีเดียว ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า :-

บุคคลผู้มิใช่มิตร ๔ จำพวกเหล่านี้ คือ

มิตรผู้นำเอาไปส่วนเดียว คือคนปอกลอก ๑