บทว่า อาปาสุ แปลว่า ในคราวมีอันตราย.

บทว่า พฺยสนํ ได้แก่ ความทุกข์.

บทว่า สญฺโญคสมฺโภควิเสสทสฺสนํ ความว่า การแสดงความวิเศษคือการแสดงคุณของการเกี่ยวพันกันและการกินอยู่ร่วมกัน ที่มิตรกระทำไว้ทั้งหมดนี้ที่ว่า ผู้นี้กระทำดีแก่เราแล้ว ย่อมพินาศ คือฉิบหายไป ในชนผู้ชื่อว่าอนารยชน เพราะเป็นผู้มีธรรมไม่หมดจด ชื่อว่าผู้โอ้อวด เพราะความเป็นคนหลอกลวง.

บทว่า อริเยสุ ได้แก่ ชื่อว่าผู้ประเสริฐ คือผู้บริสุทธิ์ เพราะรู้คุณที่เขาทำไว้แก่ตน.