บทว่า เยสนฺโน น ททามฺหเส ความว่า เมื่อไทยธรรมและปฏิคาหกมีอยู่ทีเดียว เราทั้งหลายไม่ได้ให้ทาน.

บทว่า ทีปํ นากมฺห ความว่า ไม่กระทำที่พึ่งแก่ตน.

บทว่า สพฺพโส แปลว่า โดยอาการทั้งปวง.

บทว่า ปริปุณฺณานิ ได้แก่ ไม่หย่อนไม่ยิ่ง.