บทว่า สุตํ ได้แก่ ปริยัติการเล่าเรียน.

บทว่า อธีเยถ ได้แก่ พึงเรียน คือศึกษาเอา.

ด้วยบทว่า หีนมุกฺกฏฺฐมชฺฌิมํ นี้ ท่านแสดงว่า วิชาที่เรียนไม่ว่าจะต่ำ ปานกลาง หรือชั้นสูงก็ตาม บุคคลควรเรียนทั้งหมด.

บทว่า น จ สพฺพํ ปโยชเย ความว่า ไม่ควรประกอบใช้มนต์ชั้นต่ำ หรือศิลปะชั้นกลาง ควรประกอบใช้แต่ชั้นสูงเท่านั้น.