ผู้ฉลาดจะต้องขายเข็มในหมู่บ้านช่างเหล็ก อาจารย์ช่างทั้งหลายจึงจะเข้าใจงานว่า ทำดีหรือไม่ดี.

น้องนางเอ๋ย บิดาของเธอคงรู้เข็มเล่มนี้ที่เราทำแล้ว และคงจะเชื้อเชิญเราด้วยตัวเธอ และทรัพย์อย่างอื่นที่มีอยู่ในเรือน.

ศัพท์ว่า สูจึ ในคาถานั้น ท่านกล่าววิภัติคลาดเคลื่อน คือกล่าวปฐมาวิภัติเป็นทุติยาวิภัติไป. มีคำอธิบายว่า ขึ้นชื่อว่า เข็ม ต้องคนฉลาด คือเป็นบัณฑิต จึงจะขายในหมู่บ้านช่างเหล็กได้นั่นแหละ. เพราะเหตุไร?

บทว่า อาจริยา ปชานนฺติ กมฺมํ สุกตทุกฺกฏํ ความว่า ก็อาจารย์ช่างศิลปประเภทนั้นจึงจะรู้งานที่ทำดีหรือไม่ดีในศิลปประเภทนั้นๆ ถ้าหากเรานั้นไปบ้านคฤหบดีทั้งหลายผู้ไม่รู้งานของช่างเหล็ก จักให้เขารู้ได้อย่างไรว่าเราทำเข็มดีหรือไม่ดี? แต่ในบ้านนี้ ฉันจักให้ช่างทั้งหลายรู้กำลังของฉัน. พระโพธิสัตว์พรรณนากำลังของตน ด้วยคาถานี้อย่างนี้.