ปูคิดว่า ภัยเกิดขึ้นแก่สหายของเราแล้ว เพราะอาศัยกาตัวนี้ เมื่อเราจับกาตัวนี้ไว้ได้ งูก็จักกลับมา จึงอ้าก้ามหนีบคอกาไว้แน่นเหมือนเอาคีมคีบไว้ให้มันล้า แล้วจึงได้ทำให้หย่อนไว้หน่อยหนึ่ง คือลาก้ามลง.

กาเมื่อจะเรียกงูว่า สหายเอ๋ย สหายจะทิ้งเราไปเพื่อประโยชน์อะไร? ปูตัวนี้หนีบฉัน ฉันจะยังไม่ตายจนกว่าเพื่อนจะมา จึงกล่าวคาถาที่ ๑ ว่า :-

มฤคสิงคี คือปูมีตาโปน มีกระดองแข็ง อาศัยน้ำ ไม่มีขน ฉันถูกมันหนีบจะร้องไห้อย่างคนที่ควรกรุณา เฮ้ย เพื่อนแกจะหนีฉันไปเพื่อประโยชน์อะไร?

พึงทราบวินิจฉัยในคาถานั้น ดังต่อไปนี้.