ด้วยอานุภาพของท้าวสักกเทวราช บันดาลให้ลูกสะใภ้ระลึกถึงคุณของมารดา เขาพากันถามคนในบ้านว่า มารดาของเราไปไหน? ครั้นได้ทราบว่าเดินทางไปป่าช้า จึงพากันเดินทางไปป่าช้า พลางรำพันไปว่า แม่ แม่ พอเห็นมารดาก็หมอบลงที่เท้ากล่าวขอขมาโทษว่า ดูก่อนแม่ ขอแม่ได้โปรดยกโทษให้แก่ลูกเถิด ขออย่าได้ถือโทษเลย.

แม้มารดาก็รับหลานมาอุ้ม ทั้งหมดต่างมีความปราโมทย์ พากันกลับบ้านอยู่กันด้วยความสามัคคีแต่นั้นมา ด้วยประการฉะนี้.

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสอภิสัมพุทธคาถานี้ว่า :-

นางกาติยานีได้อยู่ร่วมเรือนกับลูกสะใภ้ด้วยความบันเทิง ทั้งบุตรและหลานต่างช่วยกันบำรุงเลี้ยง ก็เพราะท้าวสักกเทวราชทรงอนุเคราะห์.