คาถานั้นมีอรรถาธิบายดังนี้

ดูก่อนนางผู้เจริญ เมื่อใด แม่น้ำมหาคงคาแม้ทั้งหมดมีกอโกมุท ละความเป็นมหานทีมีกระแสไหลเชี่ยวเวียนวน ไม่ไหวติง เหมือนสระโกมุทดารดาษไปด้วยดอกโกมุทตั้งอยู่ก็ดี นกดุเหว่าทั้งหมดมีสีขาวเหมือนสังข์ก็ดี อนึ่ง ต้นหว้าทั้งหมดให้ผลเป็นผลตาลก็ดี.

บทว่า อถ นูน ตทา สิยา มีอธิบายว่า เมื่อนั้น คือในเวลานั้น แม้เราทั้ง ๒ จะพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ก็แล ครั้นพระฤๅษีกล่าวอย่างนี้แล้ว เมื่อนางกล่าวอีกว่า เชิญพระผู้เป็นเจ้ามาไปด้วยกันเถิด.