โดยวิธีนี้ บัณฑิตพึงเอาบทข้างหลังประกอบเข้ากับทุกๆ บท.

บทว่า อฏฺฏาโล สุกโต ความว่า เมื่อใด หากจะทำเท้าแห่งยุงทั้งหลาย ให้เป็นป้อมที่มั่นคงดี ไม่หวั่นไหว รองรับบุรุษร้อยคนผู้ขึ้นรบไว้ได้.

บทว่า ปริพาเหยฺยุ แปลว่า ขับไล่ให้หนีไป.

บทว่า องฺคาเร ได้แก่ ในโรงที่ปราศจากเปลว.