บทว่า ปริมุฏฺฐา คือ เป็นคนมีสติหลงลืม.

บทว่า ปณฺฑิตาภาสา ความว่า ชื่อว่าเป็นเช่นกับด้วยบัณฑิต เพราะสำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต ท่านอาเทศราอักษรให้เป็นรัสสะว่า วาจาโคจร ภาณิโน ดังนี้. อธิบายว่า มีวาจาเป็นอารมณ์ ไม่มีอริยธรรมมีสติปัฏฐานเป็นต้นเป็นอารมณ์ และเป็นคนช่างพูด คือช่างเจรจาถ้อยคำ.

บทว่า ยาวิจฺฉนฺติ มุขายามํ ความว่า ย่อมปรารถนาจะให้เสียงออกจากปากอยู่เพียงใด ก็ยืนเขย่งเท้าพูดตะโกนออกไปเพียงนั้น. อธิบายว่า แม้สักคนหนึ่งก็ไม่กระทำการหุบปาก เพราะเคารพในสงฆ์.

บทว่า เยน นีตา ความว่า เขาถูกการทะเลาะใดนำไปแล้วสู่ความเป็นผู้ไม่มีความละอายนี้.