เมื่ออำมาตย์ทูลอย่างนี้แล้ว

พระศาสดาผู้ตรัสรู้แล้ว ทรงทราบความที่ฆตบัณฑิตมีจิตมั่นคง

จึงตรัสพระคาถาที่ ๒ ว่า :-

พระเจ้าเกสวราชทรงสดับคำของโรหิเณยยะอำมาตย์นั้นแล้ว อัดอั้นพระหฤทัยด้วยความโศกถึงพระภาดา มีพระวรกายกระสับกระส่ายเสด็จลุกขึ้น.