บทว่า นิพฺพิตฺถํ ความว่า สินจ้างรางวัลอันใดที่พวกเหล่านั้นจัดเตรียมไว้ หม่อมฉันมิได้ลดหย่อนสินจ้างรางวัลนั้น คือให้อย่างไม่ต้องลดเลย.

บทว่า มหามตฺตา ความว่า ข้าแต่พี่ชาย หมู่มหาอำมาตย์ผู้มีปัญญามาก คือผู้ฉลาดในมนต์ทั้งหลาย และผู้บำรุง อันมีความคิดอ่านที่เหลือของหม่อมฉัน มีอยู่. หม่อมพี่ไม่ได้อาจารย์ผู้สมบูรณ์ด้วยความคิด เป็นบัณฑิต แต่อาจารย์ของหม่อมฉันเป็นบัณฑิต ฉลาดในอุบาย ท่านเหล่านั้นเกี่ยวโยงหม่อมฉันไว้ด้วยเศวตฉัตร.

บทว่า พาราณสี ความว่า ข้าแต่พี่ จำเดิมแต่กาลที่ยกฉัตร ถวายแก่หม่อมฉันแล้ว ท่านพวกนั้นต่างรู้ถึงมัจฉมังสาหารที่ควรเคี้ยวกิน และน้ำดีๆ ก็ควรดื่ม อันจะมีในพระนครพาราณสีว่า พระราชาของพวกเราทรงธรรม ฝนย่อมตกทุกๆ กึ่งเดือน ข้าวกล้าต่างๆ ย่อมสมบูรณ์ ด้วยอาการอย่างนี้ ชาวพระนครก็พากันอยู่กระทำพระนครพาราณสี ให้มีมัจฉมังสาหารและน้ำท่ามากมาย.

บทว่า ผีตา ความว่า พวกพ่อค้าผู้ไม่ถูกประทุษร้าย นำช้างแก้ว ม้าแก้วและแก้วมุกดาเป็นต้น มาทำการค้า พากันมั่งคั่งร่ำรวยไปตามกัน.