บทว่า ตทาหุ ความว่า พระอริยเจ้าทั้งหลายกล่าวสุรานั้น กล่าวคือน้ำดองว่าเป็นพิษแห่งพรหมจรรย์.

บทว่า ปมตฺตํ ได้แก่ ผู้มีสติหลงลืม.

บทว่า ตูลภฏฺฐํว ความว่า เปรียบดังปุยนุ่นที่ถูกลมพัดจากต้น ร่วงลงมา.

บทว่า อกฺขาโต แปลว่า อันบัณฑิตมีพระพุทธเจ้าเป็นต้นตรัสแล้ว.