บทว่า ธมฺมสฺส โกวิทา ได้แก่ ผู้ฉลาดในธรรมคือการประพฤติอ่อนน้อมต่อผู้เจริญ.

บทว่า ทิฏฺเฐ ธมฺเม ได้แก่ ในอัตภาพนี้เอง.

บทว่า ปาสํสา แปลว่า ควรแก่การสรรเสริญ.

บทว่า สมฺปราโย จ สุคฺคติ ความว่า ชื่อว่า เป็นที่ไปในเบื้องหน้า เพราะจะต้องไปในเบื้องหน้า คือจะพึงละโลกนี้ไป ด้วยว่าโลกหน้า ย่อมเป็นสุคติของนรชนเหล่านั้นทีเดียว. ก็ในที่นี้มีความหมายที่ประมวลมาดังนี้