บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปจฺจตํ แปลว่า จงหมกไหม้.

บทว่า กมฺมกตํ ความว่า นาคราชกราบทูลว่า หากข้าพระพุทธเจ้าไม่รู้จักอุปการคุณที่บุคคลทำแล้ว เช่นพระองค์อย่างนี้ ขอข้าพระพุทธเจ้าจงมีอันเป็นเห็นปานนี้เถิด.

ลำดับนั้น พระราชาทรงเชื่อถ้อยคำของพระมหาสัตว์

เมื่อจะทรงชมเชย จึงตรัสพระคาถาความว่า