บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สรภงฺโค ความว่า พระฤาษียิงลูกธนูแล้ว แสดงศิลปะเช่นสรปาการศิลปะเป็นต้นในอากาศ แล้วทำให้แยกหักไปดุจยังลูกศรเหล่านั้นให้ตกไปโดยธนูลูกเดียวอีก ฉะนั้น จึงชื่อว่าสรภังคะ.

บทว่า เมถุนสฺมา ความว่า เว้นจากเมถุนธรรม. ได้ยินว่า ท่านยังมิได้เคยเสพเมถุนธรรม มาบวชแล้ว.

บทว่า อาจริยปุตฺโต ความว่า ท่านเป็นบุตรของปุโรหิตผู้เป็นอาจารย์ของพระราชา.

ครั้นหมู่ฤาษีกล่าวอย่างนี้แล้วจึงบอกอนุสิสสดาบสว่า ดูก่อนท่านผู้นิรทุกข์ ท่านนั่นแหละจงไหว้ท่านศาสดา ขอให้ให้โอกาสเพื่อจะแก้ปัญหาอันท้าวสักกเทวราชถาม ตามถ้อยคำของหมู่ฤาษี. ท่านอนุสิสสดาบสรับคำแล้ว ไหว้ท่านศาสดา เมื่อจะขอโอกาสจึงกล่าวคาถาลำดับต่อไปว่า