พญาช้างห้อมล้อมด้วยมหาชน เคลื่อนขบวนออกโดยประตูพระนครลุถึงสนามรบ ภีมเสน พอได้ฟังเสียงกลองรบเท่านั้น ก็เริ่มสั่นสะท้าน พระโพธิสัตว์คิดว่า น่ากลัวภีมเสนจักตกหลังช้างตายเสียในบัดดล จึงเอาเชือกรัดภีมเสนเข้าไว้แน่น เพื่อไม่ให้ตกช้าง

ภีมเสน ครั้นเห็นสนามรบแล้วยิ่งกลัวตายเป็นกำลัง ถึงกับอุจจาระปัสสาวะราดรดหลังช้าง พระโพธิสัตว์กล่าวว่า ภีมเสนเอย การกระทำในตอนหลัง ช่างไม่สมกับคำพูดครั้งก่อนๆ ของท่านเสียเลย ครั้งก่อนดูท่านใหญ่โต ราวกับผู้เจนสงคราม เดี๋ยวนี้สิ ประทุษร้ายหลังช้างเสียแล้ว

กล่าวคาถานี้ ใจความว่า :-

"ภีมเสนเอย ที่ท่านคุยโอ่ไว้แต่ก่อน แล้วภายหลัง กลับปล่อยอุจจาระไหลออกมา คำคุยถึงการรบ กับความกระสับกระส่ายของท่าน ดูช่างไม่สมกันเลย" ดังนี้.