๒. มหาอัสสาโรหชาดก

มหาอสฺสาโรหชาตกํ

อเทยฺเยสุ ททํ ทานนฺติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต อานนฺทตฺเถรํ อารพฺภ กเถสิ ฯ

ปจฺจุปฺปนฺนวตฺถุ เหฏฺฐา กถิตเมว ฯ โปราณกปณฺฑิตาปิ อตฺตโน อุปการวเสเนว กรึสูติ วตฺวา อิธาปิ อตีตํ อาหริ ฯ

อตีเต โพธิสตฺโต พาราณสิยํ ราชา หุตฺวา ธมฺเมน รชฺชํ กาเรสิ ทานํ เทติ สีลํ รกฺขติ ฯ โส ปจฺจนฺตํ กุปฺปิตํ วูปสเมสฺสามีติ พลปริวุโต คนฺตฺวา ปราชิโต อสฺสํ อภิรูหิตฺวา ปลายมาโน เอกํ ปจฺจนฺตคามํ ปาปุณิ ฯ ตตฺถ ตึส ชนา ราชเสวกา วสนฺติ ฯ เต ปาโตว คามมชฺเฌ สนฺนิปติตฺวา คามกิจฺจํ กโรนฺติ ฯ ตสฺมึ ขเณ ราชา ทมกํ ๑- อสฺสํ อภิรุยฺห อลงฺกตปฏิยตฺโตว คามทฺวาเรน อนฺโตคามํ ปาวิสิ ฯ เต กินฺนุโข อิทนฺติ ภีตา ปลายิตฺวา สกสกเคหานิ ปวิสึสุ ฯ เอโก ปเนตฺถ อตฺตโน เคหํ คนฺตฺวา ๒-

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๕๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหาอัสสาโรหชาดก”