๓. พรหมทัตตชาดก
พฺรหฺมทตฺตชาตกํ
ทฺวยํ ยาจนโก ราชาติ อิทํ สตฺถา อาฬวึ นิสฺสาย อคฺคาฬวเจติเย วิหรนฺโต กุฏิการสิกฺขาปทํ อารพฺภ กเถสิ ฯ
วตฺถุ เหฏฺฐา มณิกฺขนฺธชาตเก ๑- อาคตเมว ฯ อิธ ปน สตฺถา สจฺจํ กิร ตุมฺเห ภิกฺขเว ยาจนพหุลา วิญฺญตฺติพหุลา วิหรถาติ วตฺวา อาม ภนฺเตติ วุตฺเต เต ภิกฺขู วิครหิตฺวา ภิกฺขเว โปราณกปณฺฑิตา ปฐวิสฺสเรน รญฺญา ปวาริตาปิ ปณฺณจฺฉตฺตญฺจ เอกํ จ เอกปฏลิกํ อุปาหนยุคํ ยาจิตุกามา หิโรตฺตปฺปโรทภเยน ๒- มหาชนมชฺเฌ อกเถตฺวา รโห กถยึสูติ วตฺวา อตีตํ อาหริ ฯ
อตีเต กปิลรฏฺเฐ อุตฺตรปญฺจาลนคเร ปญฺจาลราเช รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต เอกสฺมึ นิคมคาเม พฺราหฺมณกุเล นิพฺพตฺติตฺวา วยปฺปตฺโต ตกฺกสิลํ คนฺตฺวา สพฺพสิปฺปานิ อุคฺคณฺหิตฺวา อปรภาเค ตาปสปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา หิมวนฺเต อุญฺฉาจริยาย