๑๐. พกพรหมชาดก

พกพฺรหฺมชาตกํ

ทฺวาสตฺตตีติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต พกพฺรหฺมานํ อารพฺภ กเถสิ ฯ

ตสฺส หิ อิทํ นิจฺจํ ธุวํ สสฺสตํ อจวนธมฺมํ อิโต อญฺญํ โลกสฺส นิสฺสรณํ นิพฺพานนฺนาม นตฺถีติ เอวํ ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชิ ฯ เหฏฺฐุปฺปตฺติโก กิเรส พฺรหฺมา ปุพฺเพ ฌานํ ภาเวตฺวา เวหปฺผเลสุ นิพฺพตฺโต ฯ ตตฺถ ปญฺจกปฺปสตปริมาณํ อายุํ เขเปตฺวา สุภกิณฺเหสุ นิพฺพตฺเตตฺวา จตุสฏฺฐี กปฺเป เขเปตฺวา ตโต จุโต อฏฺฐกปฺปายุเก อาภสฺสเร นิพฺพตฺติ ฯ ตตฺรสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชิ ฯ โส หิ เนว อุปริพฺรหฺมโลกโต จุตึ น ตตฺถ อุปปตฺตึ อนุสฺสริ ฯ ตทุภยํปิ อปสฺสนฺโต เอวํ ทิฏฺฐึ คณฺหิ ฯ ภควา ตสฺส เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมฺมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย ปสาริตํ วา พาหํ สมฺมิญฺเชยฺย เอวเมว เชตวเน อนฺตรหิโต ตสฺมึ พฺรหฺมโลเก ปาตุรโหสิ ฯ อถ พฺรหฺมา ภควนฺตํ ทิสฺวา เอหิ โข มาริส สฺวาคตํ มาริส จิรสฺสํ โข มาริส อิมํ ปริยายมกาสิ ยทิทํ อิธาคมนาย อิทํ หิ มาริส นิจฺจํ อิทํ ธุวํ อิทํ สสฺสตํ อิทํ อจวนธมฺมํ อิทํ หิ เกวลํ น ชายติ น ชิยฺยติ น มิยฺยติ น จวติ น อุปปชฺชติ อิโต จ ปนญฺญํ อุตฺตรินิสฺสรณนฺนาม นตฺถีติ อาห ฯ เอวํ วุตฺเต ภควา พกพฺรหฺมานํ เอตทโวจ อวิชฺชาคโต วต โภ พโก พฺรหฺมา อวิชฺชาคโต วต โภ พโก พฺรหฺมา ยตฺร หิ นาม อนิจฺจญฺเญว สมานํ นิจฺจนฺติ วกฺขติ สนฺตญฺจ ปนญฺญํ อุตฺตรินิสฺสรณํ นตฺถญฺญํ อุตฺตรินิสฺสรณนฺติ วกฺขตีติ ฯ ตํ สุตฺวา พฺรหฺมา ตฺวํ เอวํ กเถสีติ อิติ มํ เอส อนุวตฺตนฺโต อนุพนฺธตีติ จินฺเตตฺวา ยถา นาม ทุพฺพโล โจโร กติปเย ปหาเร ลภิตฺวา กึ อหเมว โจโร อสุโกปิ โจโร อสุโกปิ โจโรติ สพฺเพ สหายเก อาจิกฺขิ ตเถว ภควโต อนุโยคภยภีโต อญฺเญปิ อตฺตโน สหายเก อาจิกฺขนฺโต ปฐมํ คาถมาห

ทฺวาสตฺตติ โคตม ปุญฺญกมฺมา

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๓๑๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. พกพรหมชาดก”