ตตฺถ เอกจินฺติโต อยมตฺโถติ อมฺม ยํ ตฺวํ อตฺถํ จินฺเตตฺวา อิมินา ขุชฺเชน สทฺธึ ปลาตา, อยํ ตยา เอกิกาย เอวํ จินฺติโต ภวิสฺสติ ฯ พาโล อปริณายโกติ อยํ หิ ขุชฺโช พาโล, ทุปฺปญฺญภาเวน มหลฺลโกปิ พาโลว, อญฺญสฺมึ คเหตฺวา คจฺฉนฺเต อสติ คนฺตุํ อสมตฺถตาย อปริณายโก ฯ น หิ ขุชฺเชน วาเมน โภติ สงฺคนฺตุมรหสีติ อิมินา หิ ขุชฺเชน วามนตฺตา วาเมน โภติ ตฺวํ มหากุเล ชาตา อภิรูปา ทสฺสนียา สงฺคนฺตุํ นารหสีติ ฯ

อถสฺส ตํ วจนํ สุตฺวา เสฏฺฐิธีตา ทุติยํ คาถมาห

ปุริสูสภํ มญฺญมานา อหํ ขุชฺชมกามยึ,

โสยํ สงฺกุฏิโต เสติ ฉินฺนตนฺติ ยถา วิณาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๑๗๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. วีณาถูณชาดก”