กหนฺนุ ภิกฺขํ อจริ กํ สทฺธํ อุปสงฺกมีติ ฯ

ตตฺถ โก นุ วฑฺฒิตภตฺโตวาติ โก เอส วฑฺฒิตภตฺโต วิย เอกํ วฑฺฒิตกํ ภตฺตปูรปาตึ หตฺเถหิ คเหตฺวา วิย โก นุ เอส อาคจฺฉตีติ อตฺโถ ฯ ปูรหตฺโถว พฺราหฺมโณติ กตฺติกมาเส วาจนกํ ลภิตฺวา ปุณฺณหตฺโถ พฺราหฺมโณ วิย โก นุโข เอโสติ วานรํ สนฺธาย วทติ ฯ กหนฺนุ ภิกฺขํ อจรีติ โภ วานร กสฺมึ ปเทเส อชฺช ตฺวํ ภิกฺขํ อจริ ฯ กํ สทฺธํ อุปสงฺกมีติ กตรํ นาม ปุพฺเพ เปเต อุทฺทิสฺส กตํ สทฺธาภตฺตํ วา กตรํ วา สทฺธํ ปุคฺคลํ ตฺวํ อุปสงฺกมิ กุโต เต อยํ เทยฺยธมฺโม ลทฺโธติ ทีเปติ ฯ

ตํ สุตฺวา ทุสฺสีลวานโร ทุติยํ คาถมาห

อหํ กปิสฺมิ ทุมฺเมโธ อนามาสานิ อามสึ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๓๙๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. กัจฉปชาดก”