ตว สทฺธญฺจ สีลญฺจ วิทิตฺวาน ชนาธิป

วณฺณํ อญฺชนวณฺเณน กาลิงฺคสฺมึ วินิมฺหเสติ ฯ

ตตฺถ สทฺธนฺติ กมฺมผลานํ สทฺทหนวเสน โอกปฺปนิยสทฺธํ ฯ สีลนฺติ สํวรสีลํ อวีติกฺกมสีลํ ฯ วณฺณนฺติ ตทา ตสฺมึ เทเส สุวณฺณํ วุจฺจติ เทสนาสีสเมเวตํ ฯ อิมินา ปน ปเทน สพฺพมฺปิ หิรญฺญสุวณฺณธนธญฺญํ สงฺคหิตํ ฯ อญฺชนวณฺเณนาติ อญฺชนปุญฺชสมานวณฺเณน อิมินา ตว นาเคน ฯ กาลิงฺคสฺมินฺติ กาลิงฺครญฺโญ สนฺติเก ฯ วินิมฺหเสติ วินิมฺหยวเสน คณฺหิมฺห ปริโภควเสน วา อุทเร ปกฺขิปิมฺหาติ อตฺโถ ฯ เสติ นิปาตมตฺตํ ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ มยํ หิ ชนาธิป ตว สทฺธญฺจ สีลญฺจ วิทิตฺวา อทฺธา โน เอโส เอวํ สทฺธาสีลสมฺปนฺโน ราชา ยาจิโต อญฺชนวณฺณํ นาคํ ทสฺสตีติ อิมินา อตฺตโน สนฺตเกน วิย อญฺชนวณฺเณน กาลิงฺครญฺโญ สนฺติเก นาคํ หริสฺสามาติ วตฺวา พหุธนธญฺญํ วินิมฺหเส ปริวตฺตยิมฺห เจว อุทเร จ ปกฺขิปิมฺห เอวํ ตํ มยํ วานิยมานา อิธาคตา ตตฺถ กตฺตพฺพํ เทโว ชานาตูติ ฯ อปโร นโย ฯ ตว สทฺธาสีลคุณสงฺขาตํ วณฺณํ วิทิตฺวา อุฬารคุโณ ราชา ชีวิตมฺปิ ยาจิโต ทเทยฺย ปเคว ติรจฺฉานคตํ นาคนฺติ เอวํ กาลิงฺคสฺส สนฺติเก อิมินา อญฺชนวณฺเณน ตว วณฺณํ วินิมฺหเส ตุลยิมฺหา เตนมฺหา อิธาคตาติ ฯ

ตํ สุตฺวา โพธิสตฺโต สเจ โว พฺราหฺมณา อิมํ นาคํ ปริวตฺเตตฺวา ธนํ ขาทิตํ สุขาทิตํ มา จินฺตยิตฺถ ยถาลงฺกตเมว โว นาคํ ทสฺสามีติ สมสฺสาเสตฺวา อิตรา เทฺว คาถา อโวจ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๔๑๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. กุรุธรรมชาดก”