อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต กาสิกคามเก พฺราหฺมณกุเล นิพฺพตฺติตฺวา วยปฺปตฺโต ตกฺกสิลายํ สพฺพสิปฺปานิ อุคฺคเหตฺวา สณฺฐปิตฆราวาโส มาตาปิตูนํ อจฺจเยน อิสิปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา หิมวนฺตปฺปเทเส อภิญฺญา จ สมาปตฺติโย จ นิพฺพตฺเตตฺวา อิสิคณปริวุโต คณสตฺถา หุตฺวา ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน โลณมฺพิลเสวนตฺถาย ปพฺพตปาทา โอตริตฺวา จาริกญฺจรมาโน พาราณสิยํ ปตฺวา อุยฺยาเน วาสํ กปฺเปสิ ฯ อถสฺส อิสิคณสฺส สีลเตเชน สกฺกสฺส ภวนํ กมฺปิ ฯ สกฺโก อาวชฺชมาโน ตํ การณํ ญตฺวา อิเมสํ ตาปสานํ อนาวาสาย ปริสกฺกิสฺสามิ อถ เต ภินฺนาวาสา อุปทฺทูตา จรมานา จิตฺเตกคฺคตํ น ลภิสฺสนฺติ เอวํ เม ผาสุกํ ภวิสฺสตีติ จินฺเตตฺวา โก นุโข อุปาโยติ วีมํสนฺโต อิมํ อุปายํ อทฺทส มชฺฌิมยามสมนนฺตเร รญฺโญ อคฺคมเหสิยา สิริคพฺเภ ปวิสิตฺวา อากาเส ฐตฺวา ภทฺเท สเจ ตฺวํ อพฺภนฺตรํ อมฺพปกฺกํ ขาเทยฺยาสิ ปุตฺตํ ลภิสฺสสิ โส จกฺกวตฺติราชา ภวิสฺสตีติ อาจิกฺขิสฺสามิ ราชา เทวิยา กถํ สุตฺวา อมฺพปกฺกสฺสตฺถาย อุยฺยานํ เปเสสฺสติ อถาหํ อมฺพานิ อนฺตรธาเปสฺสามิ รญฺโญ อุยฺยาเน อมฺพานํ อภาวํ อาโรเจสฺสนฺติ เตน เก ขาทนฺตีติ วุตฺเต ตาปสา ขาทนฺตีติ วกฺขนฺติ ตํ สุตฺวา ราชา ตาปเส โปเถตฺวา นีหราเปสฺสติ เอวมฺปิ เต เม อุปทฺทูตา ภวิสฺสนฺตีติ ฯ โส มชฺฌิมยามสมนนฺตเร สิริคพฺภํ ปวิสิตฺวา อากาเส ฐิโต อตฺตโน เทวราชภาวํ ชานาเปตฺวา ตาย สทฺธึ สลฺลปนฺโต ปุริมา เทฺว คาถา อโวจ

อพฺภนฺตโร นาม ทุโม ยสฺส ทิพฺยมิทํ ผลํ

ภุตฺวา โทหฬินี นารี จกฺกวตฺตึ วิชายติ

ตฺวมฺปิ ภทฺเท มเหสีสิ สา จาปิ ปติโน ปิยา

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๔๔๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. อัพภันตรชาดก”