อิทํ วตฺวา มหาราชา กํโส พาราณสิคฺคโห

ธนุํ ตุณฺฑิญฺจ นิกฺขิปฺป สญฺญมํ อชฺฌุปาคมีติ

ตตฺถ มหาราชาติ มหนฺโต ราชา ฯ กํโสติ ตสฺส นามํ ฯ พาราณสิคฺคโหติ พาราณสึ คเหตฺวา อชฺฌาวสนโต พาราณสิคฺคโห ฯ โส ราชา อิทํ วจนํ วตฺวา ธนุญฺจ สรสงฺขาตํ ตุณฺฑิญฺจ นิกฺขิปฺป โอหาย ฉฑฺเฑตฺวา สีลสํยมํ อุปคโต ปพฺพชิโต ปพฺพชิตฺวา จปน ฌานํ อุปฺปาเทตฺวา อปริหีนชฺฌาโน พฺรหฺมโลเก อุปฺปนฺโนติ ฯ

สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา โจรราชา อานนฺโท อโหสิ พาราณสีราชา ปน อหเมวาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๔๔๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. เสยยชาดก”