สุตฺวาน คาถา ตว ธมฺมยุตฺตาติ ฯ

ตตฺถ โรหิณีนนฺติ รตฺตวณฺณานํ ฯ อริโยติ อาจารสมฺปนฺโน ฯ อริยสฺสาติ อาจารสมฺปนฺนสฺส ฯ กถํ น ทชฺเชติ เกน การเณน น ทเทยฺย ฯ ธมฺมยุตฺตาติ การณยุตฺตา ฯ

โพธิสตฺโต ปน นาหํ มหาราช วตฺถุกาเมหิ อตฺถิโก ยมหํ ยาจามิ ตเทว เทหีติ เอกปฏลิกํ อุปาหนํ ปณฺณจฺฉตฺตญฺจ คเหตฺวา มหาราช อปฺปมตฺโต โหหิ สีลํ รกฺขาหิ อุโปสถกมฺมํ กโรหีติ ราชานํ โอวทิตฺวา ตสฺส ยาจนฺตสฺเสว หิมวนฺตํ อคมาสิ ฯ ตตฺถ อภิญฺญา จ สมาปตฺติโย จ นิพฺพตฺเตตฺวา พฺรหฺมโลกปรายโน อโหสิ ฯ

สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา ราชา อานนฺโท อโหสิ ตาปโส ปน อหเมวาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๖๙๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. พรหมทัตตชาดก”