ตตฺถ อาวาริยปิตาติ อาวาริยา นาม ตสฺส ธีตา ตสฺสา วเสน อาวาริยปิตา นาม ชาโต ฯ เตนสฺส ภณฺฑนนฺติ เตน การเณน เตน วา ปจฺฉา ยาจิยมาเนน สทฺธึ ตสฺส ภณฺฑนํ โหติ ฯ

โพธิสตฺโต ตํ นาวิกํ อุปสงฺกมิตฺวา อาวุโส ปรตีรํ มํ เนหีติ อาห ฯ ตํ สุตฺวา โส อาห สมณ กึ เม เวตนํ ทสฺสสีติ ฯ อาวุโส อหํ โภควุฑฺฒึ อตฺถวุฑฺฒึ ธมฺมวุฑฺฒึ นาม กเถสฺสามีติ ฯ ตํ สุตฺวา นาวิโก ธุวํ เอส มยฺหํ กิญฺจิ ทสฺสตีติ ตํ ปรตีรํ เนตฺวา เทหิ เม นาวาย เวตนนฺติ อาห ฯ โส ตสฺส สาธุ อาวุโสติ ปฐมํ โภควุฑฺฒึ กเถนฺโต

อติณฺณญฺเญว ยาจสฺสุ อปารํ ตาต นาวิก

อญฺโญ หิ ติณฺณสฺส มโน อญฺโญ โหติ ติเรสิโนติ คาถมาห ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๔๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. อาวาริยชาดก”