ตตฺถ อปารนฺติ ตาต นาวิก ปรตีรํ อติณฺณเมว ชนํ โอริมตีเร ฐิตญฺเญว เวตนํ ยาจสฺสุ ตโต ลทฺธญฺจ คเหตฺวา คุตฺตฏฺฐาเน ฐเปตฺวา ปจฺฉาปิ มนุสฺเส ปรตีรํ นิยฺยาสิ เอวํ เต โภควุฑฺฒิ ภวิสฺสตีติ ฯ อญฺโญ หิ ติณฺณสฺส มโนติ ตาต นาวิก ปรตีรํ คตสฺส หิ อญฺโญ มโน ภวติ อทตฺวาว คนฺตุกาโม โหติ โย ปรตีเรสี นาม ตีรํ เอสติ ปรตีรํ คนฺตุกาโม โหติ โส อติเรกตรมฺปิ ทตฺวา คนฺตุกาโม โหติ อิติ ตีเรสิโน จ อญฺโญ มโน โหติ ตสฺมา ตฺวํ อติณฺณเมว ยาเจยฺยาสีติ อยํ ตาว เต โภคานํ วุฑฺฒิ นามาติ ฯ

ตํ สุตฺวา นาวิโก จินฺเตสิ อยํ ตาว เม โอวาโท ภวิสฺสติ อิทานิ ปเนส อญฺญํ กิญฺจิ มยฺหํ ทสฺสตีติ ฯ อถ นํ โพธิสตฺโต อยํ ตาว เต อาวุโส โภควุฑฺฒิ อิทานิ อตฺถธมฺมวุฑฺฒึ สุณาหีติ วตฺวา ตํ โอวทนฺโต

คาเม วา ยทิ วารญฺเญ นินฺเน วา ยทิ วา ถเล

สพฺพตฺถมนุสาสามิ มาสุ กุชฺฌิถ นาวิกาติ คาถมาห ฯ อิติ ตสฺส อิมาย คาถาย อตฺถธมฺมวุฑฺฒึ กเถตฺวา อยํ เต อตฺถวุฑฺฒิ จ ธมฺมวุฑฺฒิ จาติ อาห ฯ โส ปน ทุฏฺฐปุริโส ตํ โอวาทํ น กิญฺจิ มญฺญมาโน อิทํ สมณ ตยา มยฺหํ ทินฺนํ นาวาย เวตนนฺติ อาห ฯ อามาวุโสติ ฯ มยฺหํ อิมินา กมฺมํ นตฺถิ อญฺญํ เม เทหีติ ฯ อาวุโส อิมํ ฐเปตฺวา มยฺหํ อญฺญํ นตฺถีติ ฯ อถ ตฺวํ กสฺมา มม นาวํ อารูพฺโหสีติ ตาปสํ คงฺคาตีเร ปาเตตฺวา อุเร นิสีทิตฺวา มุขเมวสฺส โปเถสิ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๔๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. อาวาริยชาดก”