สตฺถา อิติ โส ภิกฺขเว ตาปโส โอวาทํ ทตฺวา รญฺโญ สนฺติเก คามวรํ ลภติ ตเมว โอวาทํ อนฺธพาลสฺส นาวิกสฺส กเถตฺวา มุขโปถนํ ปาปุณิ ตสฺมา โอวาทํ เทนฺเตน ยุตฺตชนสฺเสว ทาตพฺโพ น อยุตฺตชนสฺสาติ วตฺวา อภิสมฺพุทฺโธ หุตฺวา ตทนนฺตรํ คาถมาห

ยาเยว อนุสาสนิยา ราชา คามวรํ อทา

ตาเยว อนุสาสนิยา นาวิโก ปหรี มุขนฺติ ฯ

ตสฺส ตํ ปหรนฺตสฺเสว ภริยา ภตฺตํ คเหตฺวา อาคตา ตาปสํ ทิสฺวา สามิ อยํ ตาปโส ราชกุลุปโก มา ปหรีติ อาห ฯ โส กุชฺฌิตฺวา ตฺวเมว อิมํ กูฏตาปสํ ปหริตุํ น เทสีติ อุฏฺฐาย ตํ ปหริตฺวา ปาเตสิ ฯ อถ ภตฺตปาฏิ ปติตฺวา ภิชฺชิ ฯ ภริยาย จ ครุคพฺภาย คพฺโภ ภูมิยํ ปติ ฯ อถ นํ มนุสฺสา สมฺปริวาเรตฺวา ปุริสฆาตกโจโรติ คเหตฺวา พนฺธิตฺวา รญฺโญ ทสฺเสสุํ ฯ ราชา วินิจฺฉินิตฺวา ตสฺส ราชาณํ กาเรสิ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๔๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. อาวาริยชาดก”