โส สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา สาเกตํ คนฺตฺวา ปุนทิวเส อุยฺยานํ ปวิสิตฺวา นนฺทิยมิโค นาม กตโรติ ปุจฺฉิ ฯ มิโค อาคนฺตฺวา ตสฺส สมีเป ฐตฺวา อหนฺติ อาห ฯ พฺราหฺมโณ ตมตฺถํ อาโรเจสิ ฯ นนฺทิโย ตํ สุตฺวา คจฺเฉยฺยามหํ พฺราหฺมณ วตึ ลงฺฆิตฺวา น คจฺเฉยฺยํ มยา ปน รญฺโญ สนฺตกํ นิวาปปานโภชนํ ภุตฺตํ ตํ เม อิณฏฺฐาเน ฐิตํ อิเมสญฺจ มิคานํ มชฺเฌ จิรํ วุฏฺโฐสฺมิ ตสฺส เม รญฺโญ เจว เอเตสญฺจ โสตฺถิภาวํ อกตฺวา อตฺตโน พลํ อทสฺเสตฺวา คมนํ นาม น ยุตฺตํ อตฺตโน ปน วาเร สมฺปตฺเต อหํ เอเตสํ โสตฺถิภาวํ กตฺวา สุขิโต อาคจฺฉิสฺสามีติ อิมมตฺถํ ปกาเสนฺโต เทฺว คาถา อภาสิ

ภุตฺตา มยา นิวาปานิ ราชิโน ปานโภชนํ

ตํ ราชปิณฺฑํ อวภุตฺตุํ นาหํ พฺราหฺมณมุสฺสเห ฯ

โอทหิสฺสามหํ ปสฺสํ ขุรปาณิสฺส ราชิโน

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๑๓๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. นันทิยมิคราชชาดก”