อกกฺกสํ อผรุสํ ขรโธตํ สุปาสิยํ

สุขุมํ ติขิณคฺคญฺจ โก สูจึ เกตุมิจฺฉตีติ ฯ

ตสฺสตฺโถ มม ผลสฺส วา ติลกสฺส วา โอธิโน วา อภาเวน อกกฺกสํ มฏฺฐตาย อผรุสํ ขเรน สเรน ปาสาเณน โธตตฺตา ขรโธตํ สุนฺทเรน สุวิสุทฺเธน ปาเสน สมนฺนาคตตฺตา สุปาสิยํ สณฺหตาย สุขุมํ อคฺคสฺส ติขิณตาย ติขิณคฺคํ สูจึ มม หตฺถโต มูลํ ทตฺวา โก กีณิตุํ อิจฺฉตีติ ฯ

เอวญฺจ ปน วตฺวา ปุนปิ ตํ วณฺเณนฺโต ทุติยํ คาถมาห

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๑๔๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. สูจิชาดก”