เสฏฺฐมุปคมํ อุเทติ ขิปฺปํ

ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรํ ภเชถาติ ฯ

ตตฺถ นิหียตีติ ภิกฺขเว หีนเสวี นาม มโนชสีโห วิย นิหียติ ปริหายติ วินาสํ ปาปุณาติ ฯ ตุลฺยเสวีติ สีลาทีหิ อตฺตนา สทิสํ เสวมาโน น หายติ วุฑฺฒิเยว ปนสฺส โหติ ฯ เสฏฺฐมุปคมนฺติ สีลาทีหิ อุตฺตริตรํเยว อุปคจฺฉนฺโตเยว ฯ อุเทติ ขิปฺปนฺติ สีฆเมว สีลาทีหิ คุเณหิ อุปคจฺฉติ ฯ

สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา สจฺจานิ ปกาเสตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ สจฺจปริโยสาเน วิปกฺขเสวโก ภิกฺขุ โสตาปตฺติผเล ปติฏฺฐหิ ฯ ตทา สิคาโล เทวทตฺโต อโหสิ มโนโช วิปกฺขเวสโก ภคินี อุปฺปลวณฺณา ภริยา เขมา ภิกฺขุนี มาตา ราหุลมาตา ปิตา ปน อหเมวาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๒๔๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มโนชชาดก”